بسم الله الرحمن الرحیم

دراز کشیده بر صندلی سمند در حال حرکت در شب ؛در پیچ وخم های گردنه زالیون وزاغه ، خیره شده بودم به اسمان ابری ،ابرهای سیاه وسفید وماه مهربون هم مرا همراهی میکرد، وبودو نبود ،پیداوپنهان میشدو دالی میکرد.

ناگهان دلم فرو ریخت  حس کردم حس  کردم دلم برای خداتنگ شده خیلییی ومن از خدا دور بودم هوس خدا کرده بودم یانور المستوحشین فی الظلم وبانگاهی به احوالم ،در گذشته  و اینکم ، فهمیدم درست فهمیده ام.

فاستبقوا

بنام خدا

مدتیست که بدلیل درگیر شدن در کارهای اجرایی ازفضای خاص انقلابی البته به ان قرایتی که داشتم جا ماندم البته فرموده رهبرم که حضور روحانیون در کار اجرایی نوعی ایثار هست برایم خیلی ارام بخش وتسکین دهنده است وشاید هم نوعی توجیه ودلخشکنک اما تا حال که با چنگ ودندون خودرادران افضا نگهداشتم البته دوستان قدیمی وهمقطاران نیز کمک کار وتاثیر گذارند.خداکمکمان کند.این چند خط هم برای اینست که وبلاگ نمیرد...شما هم...

دیدم خیلی وقتست ننوشتم نه اینکه حرف ندارم تا حلقومم پر حرف است اما مشکل جای دیگریست ....گفتم لا اقل برای جمعیت میلیونی هوادار خودم بگویم زنده ام ....دوستان کمی زنده ام.....دعایم کنید ...